تبليغاتX
Fast & Free Image Sharing  Fast & Free Image Sharing  بودنت پایان رنجه
یک پیاله عشق

                                                                    

یک پیاله عشق روی میز دستانی برهنه با گیسوانی پریشان می نویسد ، می نویسد از تنهایی

مرداب که وسوسه سازه چشمانی تر است . امشب آسمان سیه گون ، تاریک

است بروی صندلی خاک خورده می نشینمُ با چشمانی روشن به دنبال

روزهای مچاله شده خود می گردم پاهای سترون شده ی

خود را برمی افروزم . و فریاد زنان به دنبال

کوچستان می گردم برگ ، برگ

روزهای سپری شده خود

را می خوانم شاید ،

جمله ای آشنا

مرا به اوج

 دیروز برد.

 

                  

|+|نوشته شده در یکشنبه چهارم آذر 1386 ساعت 3:33 بعد از ظهر توسط بابک و آیدا |

آخرین نوشته ها
چه می خواهی
نقطه سر خط
ديوانه باران نديده
یک پیاله عشق
کاش کودک بودم
10 ثانیه تا انتها
ما که توقع نداریم
Powered By BLOGFA - Designed by قالب ساز
align=center>